En toen was daar de kustlijn. De ruim 3400 km uitgerekte lange Vietnamese kustlijn. Oooh wat keken we er al naar uit om deze vanaf de motorbike te mogen bewonderen. Want niet alleen voor de bergen koesteren we een diepgewortelde liefde, ook de kust heeft een speciaal plekje in ons hart.

Dennis is geboren en getogen aan wat hij liefkozend ’t Zèèjtje noemt. De beste man heeft ‘t pure zilte zeewater nog door z’n aderen stromen en de zee is en blijft zijn eerste grote liefde ooit. Maar ook ik, opgegroeid in ons kaasstadje welke niet ver van de kust gelegen is, ben van jongs af aan altijd al een echte strand,- en zee-aanbidster geweest. Dus je kan je wel voorstellen hoe euforisch we waren toen we voor de eerste keer over een kustweg reden.

Onze tocht van noord naar zuid hebben we een groot stuk zigzaggend van oost maar west proberen af te leggen. Zo hebben we mooi om de paar dagen de zee met het binnenland af kunnen wisselen. Vanuit de bergen naar de kust, en vanaf de kust weer terug de bergen in. Maar af en toe werden we extra verwend en reden we langs een stuk Vietnamese kust mét bergen. Wat resulteerde in prachtige bergwegen met een magnifiek uitzicht over de indrukwekkende blauwe zee. Met je motorbike over deze wegen cruisen, de wind langs je lichaam voelen, met aan de ene kant het groen van de berg en met aan de andere kant de zee zover als je kijken kan…. Hét ultieme gevoel van vrijheid!!

En bij de kust hoort natuurlijk ook een strand! Vietnam kent er vele. In alle soorten en maten, in verschillende kleuren en vormen, de ene nog mooier dan de ander. Aangezien wij nog amper strand hadden gezien tijdens ons Z-O Azië bezoek, besloten we om hier in Vietnam maar even wat schade in te halen. En dat hebben we gedaan! Ondertussen zijn we al acht verschillende strandbezoekjes verder en het gaat nog steeds niet vervelen. Integendeel, we kunnen er geen genoeg van krijgen! Want elk strand die we bezocht hebben is weer anders, niet alleen de vorm van het strand of de kleur van het zand. Niet alleen het water, welke kon variëren van diep groen tot helder doorzichtig blauw. Nee, juist de sfeer, de omgeving en de bezoekers (en hun bijbehorend strandritueel!) maakten elk strand bezoekje weer uniek. Op deze manier hebben we voor onszelf de stranden in de volgende categorieën kunnen opdelen, gebaseerd op dit soort externe strandfactoren:

Het platgelopen Westers-toeristische-strand

Vietnam kent vele bekende badplaatsen, zoals Hoi An, Danang of Mui Ne. Aan deze badplaatsen vind je de bijbehorende prachtige, maar dertien-in-een-dozijn stranden. Je hebt dit plaatje vast wel eens eerder gezien; Blauw zeetje, goudgeel strandje, maar als je om je heen kijkt kan je nog geen meter ver zien door de vele ligbedjes en parasolletjes die pal naast elkaar staan uitgestald, om het de Westerse badgast zo comfortabel mogelijk te maken. Rust en privacy heb je weinig, want alle strandbedjes staan zo dicht mogelijk naast elkaar om elk millimetertje strand zo optimaal mogelijk te kunnen gebruiken. Naast het strand zie je vele restaurantjes en barretjes, waar het personeel je al van verre aan het toewuiven (en roepen) zijn om je op die manier hun etablissement proberen binnen te krijgen. Ook op het strand zelf zijn er vele (agressieve) verkopers te vinden die je de meest uiteenlopende prullaria proberen aan te smeren, op een weinig subtiele manier. Om de paar minuten krijg je hun standaard “HELLOOOO!! BUY SOMETHING???” in je oor geschreeuwd, en als je ze vriendelijk duidelijk maakt dat je niks nodig hebt, blijven ze je nog voor enkele moment met een pruillipje aanstaren. Voordeel van dit soort strandjes: Je hebt de luxe van de vele faciliteiten om je heen (horeca, strandbedjes, winkeltjes etc.). Nadeel: Je hebt de drukte van de vele faciliteiten om je heen (schreeuwende verkopers, schreeuwende badgasten etc.). Ook de algehele sfeer van zo’n strand heeft naar mijn mening te veel gelijkenissen met elk ander vergelijkbaar toeristen strandje waar dan ook ter wereld (ja zelfs ons eigen Blankenberg of Bloemendaal komt aardig in de buurt!). Wel een hoog vakantie gehalte op deze stranden.

Dan gaan we door naar de volgende categorie:

Het minder bekende Vietnamees-toeristische-strand

IMG_0049

Op het eerste gezicht is deze vergelijkbaar met onze vorig strandcategorie, met het grootste verschil dat dit strand niet populair is bij de hordes internationale toeristen, maar enkel gekend is en bezocht wordt door de toerist uit eigen land. Hoe herken je dit strand van het Westers-toeristische-strand? Ook hier vind je redelijk veel vergelijkbare faciliteiten om en op het strand, maar alles in mindere mate. Geen massa en geen hysterie. Hier en daar een strandstoel en ’n verloren parasolletje, ook vele restaurantjes naast het strand, maar geen Engelstalig personeel, dus laat staan Engelstalige menukaarten. Als ze al menukaarten hebben…. De agressieve verkoop is hier ook een stuk minder (in plaats van te schreeuwen, wuiven ze je hier enkel van een afstandje toe). Voordeel: Het is er minder druk en massaal dus je kan hier heerlijk op je gemak genieten van een lui stranddagje. Evengoed genoeg accommodatie en faciliteiten in de buurt te vinden. Nadeel: Totaal geen Engels sprekend personeel in dit soort plaatsen, niet in de restaurants maar ook niet in de hotels. Dus beter kom je hier enkel en alleen als je goed bent in hints en pictionary óf als je al een aardig woordje Vietnamees hebt geleerd.

Niet alleen bovengenoemde factoren maken dit soort strandjes zo verschillend van elkaar, maar ook de zee-aanbiddende bezoekers geven deze stranden een eigen karakter. Willen wij Westersen zoveel mogelijk zon-uren meepakken, zo vermijden de Vietnamezen juist het heetste van de dag. Uren liggen bakken is voor de gemiddelde Vietnamees ondenkbaar, het liefst bedekken ze juist elk deel van hun lichaam uit de angst om te bruin te worden. Pas aan het einde van de middag zie je dan ook de Vietnamees-toeristische-stranden vollopen met badgasten die toch nog een verfrissende duik in de zee willen nemen. De dames trouwens volledig gekleed, geen bikini’s en zelden een badpak, maar voornamelijk heel kuis met shirt en broek aan. Ook ik hield bij het bezoeken van dit soort strandjes keurig een top en short aan bij het zwemmen. Niet enkel om mijn omgeving niet te willen choqueren (kwestie van respect), maar ook om hier en daar eventueel wat ongemakkelijk starende blikken te voorkomen. Op de Westerse stranden zwom ik daarentegen wel weer gewoon in bikini, al was ik daar dan weer zelf af en toe gechoqueerd door de strandoutfits van sommige toeristen…. Zo zag ik in Hoi An een meisje enkel gekleed in een bikini door de stad heen fietsen. Ja, fiétsen. Door de stad. En in Nha Trang zag ik zelfs de reetveter-bikini’s de revue passeren! Oké, ook al ben je op het moment in een toeristen plaats, en ben je omsingeld met andere Westersen, vergeet niet dat je je wél nog steeds in Azië begeeft waar dit soort gedrag gewoon vrij ongepast is… Klein beetje aanpassen aan de cultuur mag best hoor! Wel leuk om op die momenten zélf de ongemakkelijke starende blikken uit te kunnen delen..

Nu we het toch over Nha Trang hebben… komen we meteen bij nóg een andere strandcategorie. En wel een unieke in z’n soort:

Het Waar-de-fuck-ben-ik-nu-beland-en-hoe-kom-ik-hier-zo-snel-mogelijk-weer-weg-strand

Tja, waar te beginnen… laat ik eerst en vooral vooropstellen dat ik heus niks tegen Russen heb in het algemeen. Ik heb er een paar in mijn sociale kring zitten en dat zijn absoluut hele toffe personen. En ook in Rusland zal je heus wel vele aangename Russen tegenkomen. Laat ik het dan maar zo zeggen: elke réizende Rus die ik in m’n leven ben tegengekomen zijn toevallig gewoon nooit zo prettig geweest. Ze zijn grof, onbeleefd, onbeschoft en denken dat de hele wereld van hun is. Dit meerdere malen tegen gekomen heb ik voor mijzelf uiteindelijk de volgende conclusie getrokken: Ik heb gewoon een hekel aan de Russische toerist! Dus toen we hoorde dat Nha Trang vol zou zitten met Russische badgasten, waren we in eerste instantie van plan om deze badplaats over te slaan. Maar goed, uiteindelijk wilden we het toch maar een kans geven, want misschien zijn de stranden wel héél mooi! En misschien valt het best wel mee met de hoeveelheid Russen? Wat bleek? Het was nog erger dan we ons konden inbeelden…. Niet alleen krioelde het er van de Russische vakantiegangers, het leek of Rusland ook de totale badplaats had overgenomen! Alles stond bijvoorbeeld in het Russisch geschreven, van de uithangborden, tot de menukaarten en de naamborden, alles in het Russisch. We werden zelfs hier en daar in het Russisch aangesproken! Russische restaurants, Russische muziek, Russische televisie. Maar ook het stadje Nha Trang zelf is totaal niet iets wat ons aantrok. Vanaf de boulevard staat het vol met betonnen hoogbouw, luxehotels en schreeuwerige horeca. Een badplaats met zoveel hysterie en ‘n groot gebrek aan authenticiteit, sfeer en karakter. Zoveel nadelen in deze uiterst on-Vietnamese, nee wat zeg ik, on-Wereldse badplaats dat ik er niet eens aan ga beginnen. Voordeel: Geen. Behalve als je van Rusland bent en je op strandvakantie wilt, maar bang bent voor heimwee.

Dus waren we als de wiedeweerga weer op ons motortje gesprongen om een paar kilometer verder ons geluk te beproeven. En zomaar opeens was daar dan onze laatste strandcategorie en met stip de beste op de lijst:

Het I-think-I-died-and-went-straight-to-heaven-strand

We waren vroeg in de middag aangekomen in een willekeurig onbekende stad en besloten om daar de rest van de dag en nacht door te brengen. Een paar kilometer van de kust gelegen, dus geen badplaats. En toen kwam daar het grote voordeel van eigen vervoer om de hoek kijken. Want op slechts een half uurtje rijden konden we met de motorbikes toch nog eenvoudig het dichtstbijzijnde strand bereiken. Het strand was vrij makkelijk te vinden, maar de schrik toen we arriveerden was evengoed enorm groot. Er was hier niks! Maar dan ook helemaal niks! Geen hotels in de buurt, geen restaurantjes of barretjes naast het strand, geen bedjes en ook geen parasolletjes. Enkel zon, zee en strand. Als je links en rechts keek zag je heel in de verte de resorts en de volgebouwde stadjes staan. Volgde je met je ogen de kustlijn, kwam je uiteindelijk de imposante gestaltes van de bergen tegen. Maar hier, om ons heen, niks… Tja, als je zoiets tegenkomt, wat doe je dan? Dan ren je als een gek natuurlijk meteen de zee in!!

Even later installeerden we ons in het zand om optimaal te genieten van dit verborgen pareltje, wanneer al snel de volgende verrassing zich presenteerde. Want om ons heen kwam aan het einde van de middag de lokale bevolking ons vergezellen. Niet om op het strand te liggen, of enkel om een verfrissende duik te nemen. Nee, sommigen kwamen hier ook om zich te wassen, met zeep en al, lekker soppen in het ruime sop. Sommigen kwamen hier om te sporten en “baantjes” te zwemmen. En anderen kwamen hier om net als wij gewoon te ontspannen op het strand en te genieten na een zware werk/schooldag. We zagen moeders met baby’s die zich wasten, maar ook een opaatje die, na wat rek en strek oefeningen op het strand, met zwembandjes en al de zee indook voor wat exercise in het water.

Samen met de locals die elk op hun eigen manier gebruik maakten van de zee, kwam er ook een slim handels dametje aangewandeld, die dankbaar gebruik maakte van ’t toestromende lokale strand publiek. Ze zette wat kleine plastic stoeltjes en tafeltjes in het zand en stalde een mini keukentje uit voor zichzelf, waar ze à la minute wat verschillende snacks uit kon toveren voor een eventuele hongerige zwemmer. En voor ons! Voor we het wisten zaten we daar nog uren. Op kleine plastic stoeltjes met de voetjes in het zand, aan een onbekende maar heerlijke snack. Stilzwijgend de fascinerende strandrituelen van de lokale bevolking gade te slaan terwijl de zon langzaam onder ging. Nadeel: Dat deze dag op den duur ook weer moest eindigen…

We rijden over prachtige kustwegen
We rijden over prachtige kustwegen
De één nog mooier dan de ander
De één nog mooier dan de ander
Dat soort uitzicht raak je toch nooit beu?
Dat soort uitzicht raak je toch nooit beu?
Zee, zover als je kijken kan....
Zee, zover als je kijken kan….

Ook hebben we over de legendarische “Hai Van Pass” gereden, ’n super mooie bergpas met een adembenemend uitzicht over de zee en bijna geen enkel verkeer. Of zoals ze het in het programma Top Gear zo mooi beschreven: “A deserted ribbon of perfection – one of the best coast roads in the world”

Verscholen achter wat palmbomen
Verscholen achter wat palmbomen
De geheime toegang tot een verlaten strand
De geheime toegang tot een verlaten strand
De lokale bevolking komt ook even genieten op het strand
De lokale bevolking komt ook even genieten op het strand
Opa en oma gaan de woeste zee trotseren...
Opa en oma gaan de woeste zee trotseren…
Terwijl deze madam vanuit haar mini-keukentje ons van een lekker hapje voorziet
…terwijl deze madam vanuit haar mini-keukentje ons van een lekker hapje voorziet

En dit is wat er gebeurt als je als blanke naar een ‘niet toeristisch’ strand gaat… Sterrenstatus!!

Een strand is pas perfect als er gesurft kan worden
Een strand is pas perfect als er gesurft kan worden

Voor een beginner doet ie dat toch best leuk… Kijk hem eens knallen op die plank van ‘em!

En toen was daar Nha Trang, met z'n betonnen hoogbouw...
En toen was daar Nha Trang, met z’n betonnen hoogbouw…
....en nog meer onsmakelijke uitzichten.
….en nog meer onsmakelijke uitzichten.
Sorry, wat staat daar?
Sorry, wat staat daar?

Vietnam kent nóg een strand met een vergelijkbare hoge Russen populatie, namelijk Mui Ne. Ook hier vind je bijna alles in het Russisch geschreven, het verschil is echter de badplaats zelf. In Mui Ne vind je namelijk geen hoogbouw en kan je in het stadje (als je je ogen ietwat toeknijpt) nog wel iets van sfeer terug vinden. Wij hadden heel veel geluk met de accommodatie die we hadden gevonden (voor slechts een paar Euro per nacht), die onze teleurstellingen van Nha Trang en Mui Ne spontaan deden vergeven en vergeten. Oordeel zelf:

Uiteindelijk blijven dit soort strandjes toch wel ons favoriet...
Uiteindelijk blijven dit soort strandjes toch wel ons favoriet…
Dennis voelt zich wel thuis in dit vissersbaaitje
Dennis voelt zich wel thuis in dit vissersbaaitje
Een typisch Vietnamees vissersbootje. Ons is verteld dat deze gekke bootjes speciaal zo ontworpen waren, zodat de Fransen er geen belasting over konden heffen.
Een typisch Vietnamees vissersbootje. Ons is verteld dat deze gekke bootjes speciaal zo ontworpen waren, zodat de Fransen er geen belasting over konden heffen. “Boot? Boot? Welnee, dit is mijn badkuip!”
Maar ook met de
Maar ook met de “gewone” schuit wordt er hier gevist
Visnet repareren
Visnet repareren
Catch of the day
Catch of the day
Vis op 't droge drogen
Vis op ’t droge drogen
Roken kan ook
Roken kan ook
Nog meer lekkers uit de zee
Nog meer lekkers uit de zee
Zand! Heel veel zand!
Zand! Heel veel zand!
Advertenties